Ben...onderweg - Mijn verhaal

Mijn verhaal 1ste gedeelte vanaf 5 augustus 2003 tot 2 september 2004

Mijn Foto's

Vessem - Pelgrimspad2 - België - Frankrijk1 - Tweede start - Frankrijk2 - Spanje - Thuis

Vessem - Santiago de Compostela, 2003/2004

Schrijvende, Ben Noorloos, juni 2003, wonende te Heinenoord

Eindelijk is het zover, na het ontstaan van mijn wens, een jaar of 15 geleden. Kan ik, doordat zich de mogelijkheid voordoet, op pelgrimspad gaan naar Santiago de Compostela. Santiago de Compostela ligt in Galicie noordwest Spanje. Volgens de overlevingen zou in het verre verleden hier het lichaam van apostel Jacobus zijn begraven nadat het in een bootje was aangespoeld. Rond zijn graf is er een grote kathedraal gebouwd. In ongeveer het jaar 600 tot 700 na Christus is de pelgrimage hiernaar toe opgang gekomen. Waarna deze met hoogte en dieptepunten niet meer is gestopt. Vandaag de dag gaan weer vele mensen onderweg, met diverse redenen. Mijn redenen bij deze start zijn: ontmoeting met de mensen welke ik onderweg zal tegenkomen, in hun land en leefomgeving. En de cultuurhistorie, zoals mijn intressen voor de spritualiteit van de Tempeliersridders. Onderweg zal blijken of dit de ware redenen zullen zijn.

Start

Zaterdag 2 augustus was er thuis een afscheidborreltje met vrienden, buren en collega's, zelfs onze oude buren uit Heerlen kwamen op bezoek.

Op dinsdag 5 augustus 2003 ben ik echt van start gegaan vanuit het stiltecentrum naast de Jacobushoeve in Vessem. Deze nacht, maandag op dinsdag, heb ik samen met Marjan de jongens en een aantal vrienden gelogeerd in Kafarnaüm. De volgende ochtend hebben we van een goed ontbijt genoten. Om 8.00uur gingen we naar het stilte centrum, hier kreeg ik van Br. Fons van der Laan de schelp omgehangen en de eerste stempel in mijn Credential. Waarbij hij de woorden sprak: denk erom Jacobus geeft geen kilometer cadeau, maar zorgt overal voor.
Na een gezamenlijk bakkie koffie ging ik om 9.00uur op pad, via het Nederlandse pelgrimspad II richting Vise. Deze dag was mijn etappe gedacht tot rond Valkenswaard.
Het begin van mijn tocht viel in de zomervakantie, zo zou gedurende de eerste weken Marjan met de jongens langs de route vakantie gaan houden. Waarbij het voor mij mogelijk was, om af en toe, bij hen op de een camping overnachten. Zoals bekend bij een trektocht is een doel voor een dag een beetje afhankelijk van wat je onderweg tegenkomt of het meezit het weer en dergelijke. Daarom stonden de dagetappes voor de route voor mij niet van te voren vast, ik had gekozen voor gemiddelde afstand van 25 á 30Km per dag.
Na overleg met velen had ik gekozen voor de start in augustus, mede omdat de ergste warmte dan voorbij is, zeker in Frankrijk en Spanje zou de temperatuur daar dan naar een, voor mij betere, niveau zijn gezakt. Nu wilde het geval dat dit jaar de warmste zomer sinds de weerswaarnemingen was.
Om 9.00uur toen ik op pad ging begon de temperatuur dus al behoorlijk op te lopen. Eerst ging ik richting Waalre, vlak voor Waalre, na ongeveer 15km, is er bij de watermolen een kampeer mogelijkheid. Na een ruime rust toch maar verder wandelen naar de camping Heezerenbosch in Heeze. Zo had ik de eerst dag al 32km afgelegd. Maar wat kan een camping dan tegenvallen, op de eerste plaats het plekje waar je mag staan en als tweede de prijs, 15 €, waar je dan ook nog bijna niets voor hebt.

6/8 De volgende ochtend stond ik vroeg op want het zou nog warmer worden. Om 6.30uur alles ingepakt en na een klein ontbijtje op pad. Volgens de beschrijving van het pelgrimspad zou ik vandaag over een grote stille heide, de Stabrechtse- en de Hugterheide gaan. Maar omdat dit een afstand is van ruim 30km, met onderweg geen mogelijkheid om water te tappen of een terrasje te pakken. Had ik besloten mijn route te wijzigen, naar Leenderheide en om daar bij Marjan en de jongens te overnachten. Die op een leuke natuurcamping “de Fuut” aan een meertje in Leenderstrijp stonden. Hier heb ik nog een aantal zaken uit de rugzak gelaten, zodat deze ietsjes lichter zou worden. Namelijk de rugzak woog ongeveer 18 kilo, dit mede vanwege tent en kookgerei. Bij een lichtere rugzak kon ik wat meer water mee nemen.

7/8 augustus stond ik al om 5.00uur naast de tent. De rugzak snel klaar gemaakt en na een ontbijtje om 5.45uur op pad. In verband met de temperatuur, 35graden!! deze dag, wou ik het liefst om uiterlijk 13.00uur iets onder Weert aankomen. Het liep lekker zo vroeg in de morgen, hierdoor zag ik ook nog verschillende reeën. Toen de zon echt op kwam was het gelijk al behoorlijk warm. Bij het Blaakven was ik mooi vroeg en dacht hier op het terras een lekker bakkie te doen, maar ze waren nog gesloten. Omdat ze op het terras aan het werk waren en ik er zo naar verlangde, kreeg ik toch nog een bakkie. Na lekker genoten te hebben van dit bakkie koffie ben ik over een heideveld met de grafheuvels gelopen rond de Weerterbergen. Bij het recreatiepark de Weerterbergen heb ik wat inkopen gedaan een geld gepind. Daar heb ik gelijk een groot deel van de boodschappen genuttigd. Over een karrenspoor zonder schaduw verder, toen merkte ik pas echt hoe warm het was. Ik wilde via de ijzerenman naar de natuurcamping Wega gaan, maar liep tot tweemaal toe vast. Eerst op een brede en nogal diepe sloot, daarna op een maïsveld. Hier kon ik gelukkig goed zien waar ik heen moest en ben dus maar zo voorzichtig mogelijk door het maisveld heen gelopen en kwam precies goed bij de camping uit. Op de camping werd ik hartelijk ontvangen door de dochter van de beheerders en door gasten met een bakje verse aardbeien, heerlijk! Ik kreeg hier een plaatsje naast een gezin in een caravan, dit waren erg aardige en leuke mensen. Mede door de warmte hadden ze wel veel pech, hun jongste kind van ongeveer een halfjaar oud kon niet goed tegen de warmte en hun tweede kind had net na de aankomst op de camping d'r been gebroken. Hierdoor besloten ze in de avond toch maar weer naar huis te gaan. Toen ik mijn tentje had staan heb ik eerst even lekker gedoucht en de kleren uitgespoeld. Aan het einde van de middag begon het ook nog wat te regenen, de buurman vroeg of ik bij hem kwam schuilen. Van hem kreeg ik nog een lekker pilsje en hebben samen nog een tijdje over leven en dood zitten bomen. Wel een leuke ervaring dat ik zo met iemand die ik niet kende, diepe gesprekken kunt hebben. Na het avondeten kwamen Marjan en de jongens nog even gezellig langs, we hebben samen lekker wat gedronken.
Om 22.00uur afscheid genomen van de buren, de buurman zei ken je het huishouden van Jan Steen? nu heb je het gezien. Het was een gezellige ongeorganiseerde boel. De buurvrouw moest binnenkort weer gaan werken na een jaar thuis te zijn geweest, vanwege de geboorte van de jongste. Ze werkt als stewardess, en zou als ik verder was wel zwaaien als ze overkwam. Hierna begon het snel donker te worden en ben lekker in mijn slaapzak gekropen en heerlijk geslapen.

8/8 De volgende morgen stond ik om 5.00uur weer naast de tent, hij was gelukkig praktisch droog. Na het buitje in de middag had het niet meer geregend en door de bewolking was er weinig dauw. Om 5.30uur was alles weer in de zak en nog even bij de washokken wat gegeten, toen op pad. Een bijkomend genot van vroeg op pad gaan is, dat er dan redelijk wat wild is te zien en het ochtendgloren zo mooi is. Het beloofde weer een warme dag te worden, omdat de tocht van vandaag door opengebied ging was het des te meer prettig zo vroeg te zijn. Alleen was er nergens een cafeetje of restaurant open voor een bakkie. Pas toen ik bijna door Hunsel was, net achter de Jacobuskerk, in de plaatselijke speeltuin kon ik een heerlijk bakkie krijgen, toen gelijk maar een tweede genomen. Bij Thorn danste de warmte op de vlakte, deze dagen had ik ongeveer 4 liter water per dag nodig!!! In Thorn, het witte stadje was het erg stil deze middag, het waren gewoon Spaanse taferelen met deze temperatuur. Bij de pastoor aan huis een stempeltje voor mijn credential gehaald. Hierna ben ik op een mooi terrasje neergestreken, met een lekker "verdient" witbiertje.
In de jaren hiervoor heb ik 10 keer de Kennedy-mars (80Km) van Sittard gelopen. Waarin hetzelfde stuk tussen Thorn en Sittard zit, ongeveer 30km lang. Op dit stuk door België en langs de Maas is geen schaduw. Daarom besloot ik, met het warme weer, om dit stuk nu maar niet te lopen. Marjan zou vandaag naar een camping in Schinnen gaan. Daarom ben ik met Marjan en de jongens mee gereisd naar Schinnen. Het stuk vanaf Sittard naar Nuth zou ik zondag gaan lopen. Deze vrijdag kwam ik dus samen met de familie op een boerencamping aan.

9/8 Vandaag de eerst rustdag. Na contact met onze vrienden Truus en Twan uit Heerlen, besloten mijn" oude" wandelmaat Twan en ik om tegen de avond samen het stuk Sittard - Nuth te lopen. Marjan bracht ons, nadat we eerst in onze oude woonwijk nog een patatje hadden gegeten, naar Sittard. En om ongeveer 18.30uur gingen wij op pad, langs de zeven kruiswegstaties en Rosakapel, Sittard weer achter ons latend. Bij grenspaal 294 ben ik nog even Duitsland in gelopen, zo kom ik tijdens deze tocht in vier landen (Twan heeft er nog een foto als bewijs van gemaakt). Op dit gedeelte lopen pieterpad en pelgrimspad een stuk samen. In het plaatsje Puth is een speciale pleisterplek voor de wandelaars over deze paden. Na Spaubeek valt snel het donker in, dan zijn de hollewegen bijna niet meer te belopen in het donker. Tijdens deze tocht, hebben we samen veel herinneringen opgehaald, die weer boven kwamen door met elkaar te lopen. Zoals de herinneringen aan onze tocht Meersen-Heerlen of de Kennedymars. Door deze wandelingen samen, is mijn wens om eens naar Santiago de Compostela te gaan, ontstaan. Of in ieder geval de voedingsbodem ervoor gelegd. Doordat het nu snel donker werd haalden wij net niet ons eind doel, kasteel Rivieren. Want een been breken! in het donker was ook niet de bedoeling (hoe typerend achteraf). Marjan kwam ons in Nuth oppikken en we brachten Twan weer veilig thuis. Na nog even een lekker biertje en gezellig napraten, ook met hun zoon met Ron, waren wij om 00:30uur weer op de camping.

10/8 weer vroeg op en de rugzak klaarmaken, het begint al een aardig ritueel te worden. Marjan gaat even mee en neemt afscheid als ik weer op het spoor ben. Nu en ik ga verder via het Pelgrimspad door Voerendaal. Hier wonen Marjan d'r ouders, maar het is zondagmorgen 7.00uur, maar niet even aan bellen voor een bakkie. Verder lopen via de Kunderberg naar Ubachsberg, door een goed bekend gebied, maar wat wil je als je hier meer dan 25 jaar hebt gewoond. Hier heb ik het echte wandelen geleerd en is de wens voor deze tocht ontstaan! Wat voelt dat bijzonder om dan nu na lange tijd op weg te zijn. Het weer is gewoon prachtig, ondertussen begin ik een beetje aan de warmte te wennen. Het lopen gaat goed, ik heb geen last van spieren of gewrichten. Mogelijk door de hoge temperaturen overdag, wel last van een paar stevige blaren. Via Mingersberg, Trintelen, Eijserheide, Gulpen naar Wijlre, hier op een terrasje met uitzicht op de Geul een lekker bakkie gedaan. Na de watermolen van Wijlre langs de Geul naar het Nivon terreintje de Gele Annemoon, vanwege de temperatuur vind ik het weer voldoende voor vandaag. Tegen de avond kwam Marjan mij ophalen omdat we bij haar ouders in Voerendaal gingen eten. Om 22.30uur ging ik lekker mijn slaapzak in. Ondanks of dankzij dat er veel jongeren om mij heen stonden was het rustig.

11/8 Deze dag zou ik naar camping de Bosrand onder Gronsveld lopen, de afstand is ongeveer 25km via het pelgrimspad. Dus ik was weer vroeg uit de veren en om 6.30uur op pad, het was nog overal rustig. Het grootste nadeel is dat ook veel winkels en cafeetjes in Nederland om deze tijd nog gesloten zijn, dus geen bakkie. Verder langs de Geul langs de drie beeldjes naar het Gerendal. Hier staat het wegkruis met de tekst "Gank mer wiejer en maak andere bliejer" (ga maar verder en maak de andere blijer). Daarna verder richting Margraten en Cadier en Keer. Onderweg even lekker op een bankje genoten van de morgenzon en wat gegeten/gedronken. In Cadier had ik verwacht wel een bakkie te kunnen doen, maar alles was hier nog gesloten. Zodoende door gelopen naar Gronsveld en in een mooie omheinde tuin onder een oude Beuk heb ik even wat gedronken en gerust. Vanaf daar door het Savelsbos naar de camping de Bosrand, Marjan en de jongens, waren daar al. Via mobielcontact met Rutger en Sacha afgesproken dat zij kwamen die middag nog even op de camping langs kwamen. Zo konden we af te spreken hoe laat ik in de ochtend zou starten. Zij waren deze tijd op vakantie in Teuven net over de grens onder Slenaken in België. Rutger vond het wel leuk mij Nederland uit te schoppen en zou daarom meelopen naar de grensovergang, dit vond ikzelf trouwens ook wel erg bijzonder.

12/8 Om 6.00uur opgestaan en nadat de rugzak klaar was en we ontbeten haden, kwamen Rutger en Sacha ook aan lopen zo konden we mooi op tijd op pad. Het leek makkelijk te lopen, maar door het praten vergat ik goed op het kaartje te letten en de markering. Na 500mtr. ging het dus mis, we sjouwden lekker een helling op om er bovenaan achter te komen dat dit de verkeerde weg was. Dus weer naar beneden, daar hadden ik de fout gemaakt. Verder liepen we zonder andere problemen naar Mesch. Het was voor Rutger, die veel problemen had met zijn knie, best een zware opgave dit stuk te lopen. Onderweg stond er een richting aanwijsbord naar Santiago de Compostela 2300km. Bij Mesch samen in de speeltuin nog even wat gedronken, toen door naar de grens. Bij grenspaal 36, daar moest het gebeuren, hier werd ik Nederland uit geschopt. Na nog een knuffel, op de grens, ging mijn pad alleen verder. Doel voor vandaag was om in Luik (Liege) aan te komen. Bij Vise was het Nederlandse pelgimspad ten einde. Hier ging het over op de sentier Chemin de Saint Jacques, van Vise naar Namen. In Richelle nam ik de route op,waarbij ik gelijk verkeerd liep en moest door een boomgaard en prikkeldraad weer doorsteken om bij het goede pad te komen. Hier merkte ik ook dat lopen veel energie vraagt, want na een paar uur lopen voelde ik mij erg draaierig. Daarom toch eerst maar even wat eten, hierna ging het gelukkig snel beter. Ik liep het dorp Sheratté in om drinken te halen, maar er was niets te vinden. Bij een huis waar een ouder echtpaar naast in de schaduw zat, vroeg ik om water en kreeg een hele 1,5ltr fles sparood mee, dat smaakte! Het pad naar en de weg tot Liege (luik) was lang en erg warm. In de voorstad met veel industrie en drukke wegen, was erg zwaar lopen. Zo kwam op een gegeven moment er een bus langs en heb ik deze toch maar genomen.
In het centrum bij de VVV eerst geïnformeerd naar een slaapplaats. In de jeugdherberg was plaats, maar deze avond was er een concert op de binnenplaats van de jeugdherberg. Na diverse overwegingen toch maar gedaan, ik kreeg een kamer aan de andere kant van het gebouw. Helaas bleek voor het gebouw aan de stadzijde, waar ik de kamer kreeg, daar een Kermis stond. Tegen de avond ben ik eerst de St. Jacques kathedraal gegaan, deze was gesloten en zag er aan de buitenkant erbarmelijk uit. In het parkje ernaast nog even met Marjan gebeld, ze hadden nog een gezellige dag gehad. Daarna lekker op een terrasje wat gegeten en een palmpje gedronken. Verder nog wat door Liege gelopen, rond 21.00uur was ik terug in de jeugdherberg. Na nog iets gedronken te hebben ben ik met de ramen gesloten lekker naar bed gegaan. Tot middernacht goed geslapen, ik werd wakker vanwege de stilte, alle festiviteiten waren afgelopen. Na de ramen helemaal open te hebben gezet weer lekker door geslapen.

13/8 Om 6.30uur weer op en na een redelijk ontbijt de zak weer omgehangen. Met goede en stevige pas langs de Maas de stad al weer gauw achter me gelaten. Vandaag was het de bedoeling Esneux te bereiken en hier op een camping of in een refuge te overnachten. Met een stevige klim, vanaf Angleur, liep ik door een prachtig bosgebied. Op een gegeven moment kom ik boven de Ourthe uit en liep ik via een mooie richel boven en ook langs de Ourthe naar Esneux. Op een mooie tijd 14.00uur ben ik in Esneux aangekomen. Omdat het nog vroeg was, eerst lekker op een terrasje een witbiertje gedronken. Voordat ik ging kijken waar de overnachtings mogelijkheden waren.
Terwijl ik daar zat belde Marjan, haar plan was om naar Huy te gaan, daar zou ik morgen aankomen. De camping in Huy viel hun zwaar tegen zodoende wilden zij ook naar Esneux komen. Ik dacht dan ga ik alvast maar eens kijken waar en wat voor een camping hier is. Toen ik die kant uit liep sprak ik een Nederlands echtpaar met twee kinderden, eerst hadden wij het over mijn pelgrimage, en daarna over de camping. Ook in Esneux bleek deze nogal tegen te vallen, maar iets verderop langs de Ourthe was er een betere. Daar had je meer schaduw en kon je in de Ourthe spelen/zwemmen. Bij aankomst van Marjan zijn we daar gelijk naar toegegaan en inderdaad het was een leuke camping Murrels.

14/8 Met dit warme weer besloot ik dat dit mijn echte eerste rustdag zou worden, ook omdat ik redelijk had door gelopen. In de ochtend lekker even met Marjan op de fiets, langs de Ourthe gefietst. Onderweg naar het volgende dorp daar even wat boodschappen gedaan. In de middag zijn we nog even naar Esneux gegaan om daar op een terrasje lekker wat te drinken en een ijsje eten. Het is toch wel anders als toerist zo vakantie te vieren. In de avond kwamen Gerard en Liesanne met hun kinderen nog even langs, zij waren op de terugweg van hun vakantie in Frankrijk naar huis. Zij bleven deze nacht in het dorpje verderop in een hotelletje logeren. De volgende dag na nog een bezoekje aan Marjan, gingen ze vervolgens door.

15/8 Deze dag ben ik zonder zware rugzak naar Huy gelopen, het was een bijzonder om een dag zo lekker licht te lopen. Alleen deze dag verliep wel met redelijk veel pech, eerst kwam ik er na ruim 6km te hebben gelopen, achter dat ik mijn hoed verloren had. Dus toch maar terug lopen en ja hoor ik was hem bijna aan het begin verloren, gelukkig lag hij er nog. Maar hierdoor was ik wel twee uur extra kwijt, voordat ik weer op de plek was waar ik het ontdekte. Het was wel een mooie tocht door stille bossen, na een tijdje onderweg heb ik even wat gegeten. Een stuk komkommer, lekker tegen de dorst. Maar door mijn hoed liep ik veel meer in de warmte en was pas om 15.30uur in Huy. Daar was een groot feest gaande vanwege de heilige Maria en dus gigantisch druk. In de kerk wou ik een stempeltje halen maar moest hiervoor naar de VVV, deze was gelukkig open. Marjan zou mij hier ophalen, maar ze kond geen parkeerplaats vinden. Het duurde daarom lang voordat we elkaar bereikt hadden. Toen maar gelijk weer terug naar Esneux, hier bleek dat ik mijn Latherman zakmesje tijdens de lunch had laten liggen, shit. Met Danël gauw in de auto en de plek opgezocht waar ik hem had laten liggen. Maar helaas hij lag er niet meer, dit was erg balen, het was zo’n makkelijk dingetje, ééntje met schaartje en dergelijke. Na terugkomst op de camping kwam de campingbaas boos langs omdat ik te hard over het terrein reed, mijn excuus.

16/8 Om 6.30uur bracht Marjan mij naar Huy, waar ik om 7.15uur starte. Mijn doel voor deze dag was Andenne. Hier was de mogelijkheid om te overnachten op vertoon van een Credential bij een zekere Arlette Dohet. Indien dit niet mogelijk was wilde ik doorlopen tot Sclayn, hier zou een camping zijn. De tocht liep goed, alleen ik kon niet goed in mijn ritme komen en begon mij af te vragen waar ik mee bezig was. In Andenne zocht ik de Rue op waar deze Arlette moest wonen. Toen ik de straat in liep kwam er een vrouw naar buiten, het leek of ze naar iets uitkeek. Naar mij was niet mogelijk omdat er van mijn komst niemand iets wist. Maar het bleek wel Arlette te zijn. Door mijn onverwachte komst had ze eigenlijk een probleem, want ze had een andere afspraak en kon geen pelgrim verzorgen. Ik zei toen dat ik wel verder zou gaan, was dit niet de bedoeling, dat vond ze geen goed idee. Ik moest binnenkomen en kreeg een biertje. Ze vertelde dat ze graag pelgrims ontving, omdat ze het leuk vond met hen gezellig tijdens in avond de verschillende verhalen horen te vertellen. Maar deze dag kwam het echt niet uit. Ze ging voor mij iets anders regelen, na het zoveelste telefoontje bleek dat er nergens plaats was, alleen op een camping. Dit was wat mij betreft geen probleem daar ik ook een klein tentje in de rugzak had. Ze zei dat ze mij erheen zou brengen met de auto, alle spullen in de auto. Nu bleek het de camping bij Sclayn te zijn, ik werd daar dus afgeleverd met mooi warm weer. Onderweg vertelde ze mij dat ze erg zenuwachtig was, omdat ze een eerste afspraakje had na twee jaar, begrijpelijk. Hartelijk hebben we van elkaar afscheid genomen en heb haar succes gewenst, wat was dit een bijzondere ontmoeting. Daarna mijn tentje opzetten en heb ik wat inkopen gedaan. De camping was echt op zijn Belgisch onverzorgd, stacaravans met een hele hoop rond slingerende zooi. Het toilet gebouw was zo in vervallen staat dat ik ervan versteld stond dat er een warme douche was. Hiervoor moest ik bij de beheerder de sleutel moest halen. Ik dacht daar krijg je dan zeker een nette ruimte voor. Maar deze was in even slechte staat als de rest. Om 21.30uur na een telefoontje met Marjan de slaapzak in geschoven.

17/8 Op tijd eruit, rond 6.30uur en om 7.00uur aan de wandel. Het begon toen ik net liep even wat te spetteren. Mijn doel voor deze dag was Namen. Onderweg naar Namen liep het vrij goed, in het plaatsje Vezin liep ik me vast, het bleek dat ik een afslag over het hoofd te had gezien. De route wordt in België met 6 kantige stickers aangegeven, hierop staat een Jakobsschelp en twee hoeken met een rode streep geeft de richting aan. Deze dag speelde heel sterk in mij het gevoel van waar ben ik eigenlijk mee bezig, zo kwam de gedachte op om maar te stoppen (de man met de hamer?). Ik wist niet meer waar ik mee bezig was. Toen ik voor Namen aan kwam wist ik het zeker, ik zou stoppen. Om 13.30uur was ik in Namen en heb gewacht tot Marjan en de jongens er waren, hier zouden we samen de citadel beklimmen. En vertelde ik dit aan Marjan en zij schrok er hevig van. Ze zei onder andere dat ik nu niet zo maar kon stoppen, deze kans kreeg ik niet meer. Ik zei dat ik wel zou door lopen, na een dag rust, en er met haar toch over moest kunnen praten wat ik voelde!

De rugzak ging de auto in en zonder zware rugzak lekker met elkaar Namen bekeken. Mede omdat het stevig begon te regen, gingen we de Pizzahut in om even wat te eten, ondertussen met Maaike wat geSMS't. Daarna zijn we op zoek gegaan naar de St. Jacques Kathedraal, hij bleek als velen zelfs op zondag op slot te zitten. Wel was vanaf hier de route met goudkleurige stalen schelpen door de stad aangegeven. Daarna zijn we samen de citadel omhoog gegaan, boven heb ik mijn credential laten stempelen. Het is een prachtig uitzicht vanaf deze citadel, alleen jammer dat deze bouwwerken werden gebruikt voor oorlogen en macht uit te oefenen over anderen. Avonds op de camping in Riviére, welke uitgebaat wordt door een Nederlands stel, Chris en Carla. In de bar een lekker palmpje gedronken. Het was er gezellig er was een ander Nederlands stel uit Woerden op de fiets, zij kwamen vanuit Eindhoven en een paar Vlaamse Belgen.
Hier was de routebeschrijving, VIA MOSANA ten einde en ging ik over op de GR654 Sentier de Saint Jacques de Compostelle.

18/8 S’ochtends bij het wakker worden regende het behoorlijk, ook daarom besloot ik om vandaag niet te gaan lopen. Hierdoor was het een goede mogelijkheid om op deze regendag de was te doen en mijn verslag weer bij te werken. De was konden wij onder een groot afdak te drogen hangen, daar was ook een tafelvoetbalspel en een tafeltennistafel. In de middag zijn we met de auto naar Dinant gegaan, het was er erg nat, bijna de hele tijd regende het. Dinant is een leuk stadje alleen jammer dat er zoveel auto's doorheen moeten. We hebben in een klein goedkoop restaurantje Paris wat gegeten. Na de inkopen en een rondritje maar weer terug naar de camping. Ondertussen was het wel droog geworden we hebben lekker bij de tent een potje spaghetti gekookt. 'S avonds nog even een pilsje in de bar en om 22.30 het bed in, morgen toch maar weer gaan lopen.

19/8 De volgende ochtend op tijd opstaan, om 8.30uur was ik klaar voor vertrek deze dag stond de etappe naar Dinant op het programma. Na afscheid te hebben genomen van het Nederlandse stel en Chris ging ik op pad, Marjan en de jongens liepen het eerste stukje mee naar het uitzichtspunt. Het uitzichtpunt heb ik niet gezien en het restaurant was nog gesloten. Later toe ik beneden langs de maas liep zag ik het liggen. Bij het restaurant namen we afscheid en zouden elkaar de volgende dag ergens weer ontmoeten. Via een akelig steil pad naar beneden kwam ik bij de brug over de maas. Via een leuke slingerende tocht, ik liep nu op de GR654, met vele klimmetjes maar ook langs de Maas naar Dinant. Bij het trappistenklooster van Leffe dacht ik een lekkere Leffe te drinken, maar dat bleek behoorlijk lastig daar. Dan maar door naar Dinant zelf en daar wat drinken en geld pinnen. Mijn bedoeling was om hier in een Chambre d'hôtes te overnachten, het wilde vandaag allemaal niet lukken ze waren vol of gesloten. En de Gîte die er was, was helemaal verhuurd!
Dan eerst maar even geld pinnen, maar mijn bankpas werd op drie plaatsen geweigerd. Lag dit aan mijn Pas of was hier iets met de automaten? Daarom maar besloten een hotel te nemen, wel erg duur, en maar even uitzoeken of er geen problemen waren met de bank. Terwijl ik rond liep om even een internetcafé te zoeken belde Hidde mij op. Hij vroeg mij of ik hem nog niet miste? Natuurlijk even lekker kletsen over alles wat voor ons mannen zo belangrijk is. Leuk om even bij te praten. Hierna vrij snel een internetcafé gevonden en via internet op de rekening gekeken, gelukkig bleek er niets aan de hand. Achteraf bleek dat niet elke automaat de Nederlandse bankpasjes slikt. Bij het postkantoor kon ik nog geld krijgen. Marjan zou vandaag ook een andere camping gaan zoeken, maar ook dit lukte haar slecht. Zij zochten een iets betere camping dan gemiddeld in België. Om ongeveer 18.00uur na mijn inkopen dacht ik laat ik haar even bellen waar ze zitten, terwijl ik aan het bellen was kwam Daniël op mij aanrennen. Ze hadden nog geen goede camping gevonden en gingen nu in de buurt van Dinant iets zoeken. Als ik dit geweten had, had ik geen hotel genomen, maar ja weet alles eens van tevoren! Bij Anseremme aan de lesse vonden we toen een goede camping, samen de tent opgezet en gegeten. Hierna terug naar Dinant, want ik had een hotel, samen nog even op een terrasje aan de Maas gezeten.

20/8 Om 8.00 kon ik pas ontbijten, het was behoorlijk mistig in het Maasdal, maar toen ik tegen 8.30uur het hotel achter mij dicht trok was de mist al bijna weg. En stond er een lekker zonnetje, eerst een stuk langs de Maas gelopen. De GR loopt wel mooi van uitzichtspunt naar uitzichtspunt en gaat hier dal in en daar uit. Dit geeft het gevoel dat ondanks alle inspanningen ik niet veel verder komt, daarom ben ik hier en daar wat van de route afgeweken. Onderweg lekker te hebben geluncht en nog een stuk door het warme weer te hebben gelopen, ben ik vandaag in Hermeton sur Meuse gestopt. Met Marjan had ik afgesproken dat ik komende nacht bij hun op de camping zou slapen. Daarom zou ze me aan het einde van mijn dagtocht, hier dus, ophalen. Zodoende hier met Marjan gebeld en afgewacht tot zij mij kwam oppikken.
Op de camping aangekomen ben ik naar de receptie gelopen om mij aan te melden voor de nacht. Hier zat een jonge man en een jonge vrouw, ik verteld hen dat ik voor één nacht bij Marjan en de jongens zou overnachten. En ik vertelde dat ik op pelgrimage naar Santiago de Compostela ben. Gelijk vloog het meisje achter de tafel vandaag om mij om de hals vallen en begroette mij als een vriend! Ze vond het fijn dat ik als pelgrim hier kwam. Binnen hun gezin had St. Jacobus een heel bijzondere plaats, vanwege dat haar ouders 20 jaar geleden ook op deze pelgrimage waren geweest. Tijdens deze tocht was zij verwekt, heel bijzonder. Ze gaf me haar homepagina mee zodat ik een berichtje naar naar kon sturen, helaas wat ik ook probeerde, via internet, ik kan haar niet bereiken deze Michelle Gengoux. Maar als ik aankom zal ik haar gedenken, met alle anderen die mij zo op hun manier hebben geholpen. Hierna een lekkere douche, Marjan had voor mij een lekker biertje, wel weer gezellig zo samen.

21/8 6.00uur Stond ik naast de tent, maakte ik de rugzak weer klaar en kreeg van Marjan een ontbijtje. Vandaag zou ik naar Olloy sur Viroin lopen, zo'n 30km, en daar verder kijken hoe ik zou overnachten. Marjan bracht mij op de route terug en hun een fijne dag gewenst. Zij hebben vandaag op de Lesse gekanoot, het was de eerste dag dat het sinds de droogte weer mocht. Op een gegeven moment net toen ik door het plaatsje Doische was, kwam er een man met een hondje mij achterop lopen. Vanwege mijn sanitaire stop haalde hij mij in, hierna met deze man wat opgelopen. Hij vertelde mij dat hij na zijn pensioen vanuit Antwerpen hierheen was verhuisd vanwege de rust en de grote mooie bossen. Zijn moeder kwam uit Vaals en is na de eerste wereld oorlog met zijn vader, die grenswachter was bij de Vaalserberg, getrouwd. Na een klein half uurtje lopen namen we afscheid en hij wenste mij een goede pelgrimstocht. Daarna passeerde ik het plaatsje Vaucelles, helaas was er geen cafeetje open voor een bakkie.
Net na dit plaatsje passeerde mij een jeep, deze stopte gelijk, de man in de auto vroeg mij of ik op pelgrimstocht was. Het antwoord is ja, via de Grand Randonnée 654, sentier de Saint Jacques de Compostelle. Maar dan liep ik volgens deze meneer hellemaal verkeerd! Hij stapte uit en zou mij wel de juiste weg even wijzen, ik moest via le Mesnil, Oignies, Fumay, Rocroi, Rethel naar Reims en vanaf hier was het ongeveer nog 30km naar Rocroi. Ik liet hem het GR boekje zien en zei dat dit de weg was die ik zou lopen. Nou hij begreep er helemaal niets van want dit was verkeerd. Maar hij zou mij wel bij het volgende dorp Mazée afzetten, dus mijn rugzak in de auto. Bij het volgende dorp zei hij dat hij mij nog wel een stukje verder bracht in de goede richting! We gingen een steile berg omhoog, dan hoefde ik dit niet te lopen zei hij. Maar waar was ik? niet op de kaartjes van mijn boekje! Midden in een groot bos zette hij mij af langs de asfaltweg en zei dat ik “gewoon” rechtdoor moest lopen, waar naar toe? Dit stond niet meer in het GRboekje en meer had ik op dit moment niet. Terug lopen zou ook veel tijd in beslag nemen en doorlopen was wel in de goede richting voor mijn gevoel.
Tja, daar sta je dan op een stille weg midden in het bos door een goed bedoelende en helpende man. Na overweging toch maar door gelopen langs deze D-weg (achteraf de D 998), na ongeveer 2 uur lopen kwam ik aan de rand van het bos. Hier stond een informatiebord met een plattegrond van het bos. Toen bleek dat ik al een heel stuk zuidelijker te zat, dan Olloy sur Viron en kon bij Oignies en Thierache de route (GR 654) weer oppikken. Ik kwam zelfs door een dorpje waar ik een bakkie kon doen en een paar boodschappen voor de lunch. Zo kwam het uiteindelijk toch goed uit. Bij de route heb ik weer even gekeken waar ik percies was en heb mijn doel voor deze dag verder bepaald. Zodoende daarom toen gesteld op Rocroi, het was nog vroeg in de middag. Direct na de lunch begon ik aan de tocht door het grote bos Franche Foret, misschien kwam het door de warmte, in het hele bos niets gezien aan wild of mensen. Het was heel stil in het bos er was zelfs geen wind die de bomen deed ritselen. Na ruim 2.30uur toen ik uit het bos kwam gelukkig even een woordje gewisseld met een stel bouwvakkers die een klein kasteeltje aan het bouwen waren net buiten het bos. Bij Moulin Manteau passeerde ik de Belgisch/France grens, hier stond een officieel GR bordje met daar op Santiago de Compostelle 2650km, ik heb de verkeerde kant opgelopen, want bij Eijsden stond 2300Km!! Hierna toch maar door gelopen, via een leuk bospad en een N-weg naar Rocroi.
Het was een mooie tocht en genoeg voor vandaag, volgens planning, zou ik hier de volgende dag pas zijn. Voor in Rocroi was een Cîte rural, hier aan gebeld en ik kon hier voor een redelijke prijs overnachten. Zeker gezien wat ik er voor kreeg. Een goed bed, een lekkere warme douche, de kleren gewassen, samen met de familie en kennissen gegeten, genoten van zelf gekweekte druiven en gemaakte wijn. Wel werd alles in het Frans gesproken maar hierdoor leerde ik weer veel woorden, met een heerlijk ontbijt. Marjan was helemaal verbaasd dat ik al zover was gekomen, zij zou met de jongens hier pas de volgende dag aankomen. Ze zou nu maar een stukje verder door trekken.

22/8 Na een goede nachtrust en een lekker ontbijt ging ik om 7.30uur weer op pad. Mijn doel voor deze dag is om Signy l'Abbaye te bereiken. Het weer begon mooi met een strak blauwe lucht, maar na een goed uur lopen was het helemaal bewolkt. De temperatuur was goed te doen zo rond de 27graden met regelmatig zon. Voor Bourge-Fidele kwam ik een leuke Maria vereringsgrot tegen, hier stroomde water uit de rots die door mensen als geneeskrachtig werden beschouwd. Er waren mensen bezig om jerrycans te vullen met water uit deze bron. Hierna via Bois d'Harcy naar Rimogne waar ik een lekker bakkie kon doen en wat brood bij de bakker te hebben gekocht. Het was in mijn beleving een mooi afwisselend landschap met regelmaat een klein maar stil dorpje, Waar vriendelijke mensen in wonen. Het pad vanaf Faluel was slecht begaanbaar, ondanks dat het al tijden droog was, was dit pad modderig en zeer glibberig over steile hellingen. Ik moest er niet aan denken dit te lopen in een regenperiode. Vlak voor Signy-l'Abbaye staat een mooi kruisbeeld met daarvoor een beeld van de Heilige engel Michaël die een gevallen engel met draculatanden overmeestert. Straks met mijn zoon Michaël even een foto maken dacht ik zo. In het plaatsje kwam Marjan mij met de fiets te gemoed rijden en na een paar boodschapjes nam zij de rugzak en ging ik op de fiets naar de camping municipal. Even heerlijk een andere beweging, na deze zware tocht van ruim 30km.
Op de camping, "plaatselijk voetbalterrein", eerst even gedoucht en mijn bedje klaar gemaakt. Dit zou voorlopig de laatste nacht samen zijn, Marjan en de jongens gingen de volgende dag weer naar huis. Maandag erna begonnen de scholen weer en Marjan moest ook weer aan het werk. Daarom gingen we vanavond samen lekker uit eten in het plaatselijk restaurant, Marjan en ik gingen er op de fiets heen, Daniël en Michaël liepen samen. Na goed en uitgebreid gegeten te hebben met een heerlijke wijn, waren wij rond 22.30 terug op de camping. Toch gaf het mijn een vreemd gevoel, als ik nadacht dat ik morgen alleen verder ga en dat nog voor minimaal 2,5 maand. En zij nu naar huis gaan, moest ik ze nu echt loslaten. Wel was het plan dat Marjan en de jongens in de herfstvakantie nog zouden proberen mij te komen opzoeken.

23/8 Verder een goede nachtrust gehad, we zijn rustig opgestaan en eerst lekker samen ontbeten. Hierna brachten we nog een bezoekje aan het kruisbeeld met de Heilige Michaël, voor de foto met Michaël. Daarna werd ik op weg gebracht op de route voor vandaag naar Château-Porcien. Hier voorlopig de laatste knuffels en elkaar een goede reis te hebben gewenst, afscheid genomen. Voor mij was het een warme weg door de velden met geen schaduw. Ik had een mooie foto van het Château in het boekje gezien en dacht dit lijkt mij wel wat voor de overnachting. Maar wat een afknapper toen ik het gebouw zag helemaal in verval en afgesloten, toen maar opzoek naar iets anders. Volgens de lijst in het GRboekje zou ik kunnen overnachten in de Foyer des jeunes, dit ging via de marie, maar deze was op zaterdag natuurlijk gesloten. Daarom eerst maar even een bakkie doen in een cafeetje/tabacs zaakje, ook bleek je er te kunnen eten. Hier maar even gevraagd naar deze mogelijkheid, Mevrouw riep haar man die gelijk ging informeren. Eerst Monsieur de Marie gebeld, deze zei dat ik om 17.00uur de sleutel bij de marie kon ophalen. Dus ik moest nog even geduld hebben en nam een lekker witbiertje, ondertussen belde de burgemeester terug dat ik er om 16.00uur moest zijn. Om kwart voor 4 was ik er, er bleek ook dat er een trouwerij was. Eerst werd ik uitbundig door de burgervader met sjerp om begroet. Ik zou wel even wachten en kon ondertussen dit gadeslaan, om 10 voor 4 gingen de mensen naar binnen en om 5 voor 4 stonden ze letterlijk weer buiten. Want nog voor 4uur werd ik naar de foyer des jeunes gebracht, het bleek een judozaal met allemaal matten op de vloer. Ik kon hier goed douchen en besloot gewoon op de judomatten te gaan liggen. Op het withbord in de zaal stonden verschillende bedankjes voor de overnachting van voorgangers deze zomer, al of niet pelgrims. Na in de plaatselijke super wat boodschappen te hebben gedaan nog een rondje dorp gelopen. Om 19.00uur ben ik bij het bovengenoemde cafeetje wat gaan eten het was een simpele doch voedzame maaltijd. Ondertussen met Marjan gebeld en ze waren zonder veel oponthoud thuis aangekomen, alles in de tuin had wel van de droogte geleden. In de avond was er in het dorp nog een rondrit voor het bruidspaar en gasten, met luid toeterende auto's en uit de ramenhangende zwaaiende gasten, werden ze door het dorp gereden. Om 22.00uur ben ik de slaapzak in gegaan, maar de nacht was erg onrustig, vanwege de afzuiging van de zaal die maar aanbleef staan.

24/8 Daarom maar was ik vroeg uit bed 6.00uur, en na een eenvoudig ontbijt en een pakmelk, heb ik om 6.30uur de sleutel zoals afgesproken in bij het postkantoor in de bus gedaan. Hierna de GR-route weer opgepakt langs kanaaltje de Ardennes, met de bedoeling morgen op tijd, in Reims aan te komen zodat ik daar even wat kan rond kijken. Het was vanaf Château-Porcien naar Asfeld 12,5km lopen dus hiervoor had ik een 3uur nodig, maar onderweg kreeg ik last van mijn linkervoet, boven op de wreef. Daardoor liep het niet echt lekker meer, en dacht ik neem in Asfeld een wat uitgebreide pauze. Het was zondag en tegen 10.00uur begon net daar de kerk in de eglise st. Didier dit is een aparte bouwsteil voor Frankrijk, omdat dit een Italiaans ontwerp is. Mede omdat ik last had van mijn voet en deze kerk graag van binnen wou zien, ben ik naar de mis maar meegegaan. De negerpastoor had geen microfoon nodig, hij nam in deze mis ook afscheid van de parochie. Het is jammer dat tegenwoordig de meeste kerken buiten de diensten om op slot zitten, zo kan je ook niet even terugtrekken vanuit de dagelijkse drukte. En het moeilijk ze te bezichtigen, ik ga namelijk niet alleen voor de grote bouwwerken. Na de mis even lekker een bakkie in het dorp gedaan, en toen weer verder op pad. Maar ik was nog goed wel op pad toen mijn voet weer behoorlijk begon op te spelen, wat is wijsheid dacht ik toen. In het volgende dorpje Vieux-les-Asfeld bleek een Chambre d'hôtes te zijn, hier kon ik overnachten en wat na spraakverwarring wat eten. Hier bleek ik de enigste gast te zijn en na 15.00uur was de tent gesloten, achter had een franse familie nog een soort doopfeestje. Verder was het dorpje op zondag uitgestorven en bijna niemand op straat, als ik geen last van mijn voet had was ik hier niet gebleven. Verder de route voor de volgende dag goed bekeken want ik wou toch wel in Reims aankomen en verder wat Tv-gekeken naar het atletiekgala in Parijs. We begonnen een regelmaat te maken elkaar om tussen 18.00 en 19.00uur te bellen. Om 22.00uur lekker gaan slapen.

25/8 Weer op tijd wakker, door de regelmaat heb ik eigenlijk geen wekker nodig. Beneden stond mijn ontbijt met een grote kan koffie al klaar, even rustig zonder iemand gezien te hebben ontbeten en na de sleutel op tafel achter gelaten te hebben op pad. Omdat mijn voet nog behoorlijk gevoelig was heb ik hem goed in getapet, het voelde niet goed aan, maar ik wou toch in Reims aankomen vandaag. Door de velden lopend nog twee reeën gezien een mooie goud fazant en een aantal eekhoorntjes. Weer één van de warme dagen, fijn dat ik voor deze lange tocht op tijd was vertrokken. Eerst weer langs het kanaaltje Ardennes tot het plaatsje Pigicourt en daarna naar Orainville, helaas nergens iets voor een bakkie. Bij het volgende plaatsje Berméricourt, kreeg ik weer meer last van mijn voet en zag dat daar een trein langs kwam, maar dit duurde nog tot half 3 dat ik moest wachten en het was nog geen 11.00uur. Dan maar door lopen na een rust langs kanaaltje l'Aisne la Marne, hier kon ik ook nog een bakkie krijgen. Daarna in de volle zon richting Reims langs het kanaal, vlak voor ik de N44 bereikte, zakte ik gewoon door mijn voet en kon er van de pijn niet meer opstaan. Na onder een boompje een driekwartier gezeten te hebben weer voorzichtig opgestaan, ik had ook een aspirine tegen de pijn genomen. Het ging weer enigszins, maar om er nog 6km mee naar Reims te lopen zag ik niet echt zitten, misschien reed er wel een bus over de N44 of kon ik een lift krijgen. Daarom maar naar deze weg gestrompeld, na proberen te liften wat niet lukte, kwam er een oudere heer uit zijn tuin naar de weg gelopen. Deze man vriendelijk groetend vroeg ik hem naar een bus richting Reims, zonder op mijn vraag een antwoord te geven vroeg hij aan mij of ik een pelgrim was. Ja, ik ben als pelgrim onderweg naar Santiago de Compostela via sentier de Saint Jacques en waar ik vandaan kwam, Pays-Bas. Nu nogmaals gevraagd te hebben naar een bus omdat ik een zere voet had, werd er gezegd: nee, dus ik denk er is hier geen bus. Maar gelijk werd zijn vrouw geroepen, die met twee kleinkinderen kwam aanzetten, en werd een uitgebreid verhaal in het Frans gevoerd over mij als pelgrim. Omdat mijn Frans niet veel is kon ik het moeilijk volgen, maar mijn rugzak moest in de auto en ik werd netjes in het centrum voor Centrum voor internationale Ontmoetingen, waar je kan overnachten, afgezet. Hier een kamer genomen voor één nacht, eerst de volgende dag maar even kijken hoe het met de voet ging. Laat in de middag even een stukje door Reims naar de St. Jacques Kathedraal gelopen en een stempel voor mijn credential gehaald. Daarna op het terrasje tegenover de kathedraal een biertje gedronken en naar de voorbijgangers gekeken. Terwijl ik hier zat belde John, mij collega nog even gezellig op, ik dronk dit glas op hun gezondheid. Ik hen in een Kebabrestaurant een lekker warm brood met geroosterde ham gegeten, lekker. Hierna terug gestrompeld naar het centrum voor internationale ontmoetingen, daar met Marjan gebeld en verteld van mijn voet en andere belevenissen van vandaag, ook zei heeft uitgebreid verteld van de jongens op school en van Daniël's eerste belevenissen op de Laboratoriumschool. Toen op tijd naar bed gegaan het was best een vermoeiende dag geweest, 22.00uur.

26/8 Ik ben om 7.00uur opgestaan, en eerst uitgebreid mijn voet bekeken deze was helemaal opgezwollen en erg pijnlijk. Er opstaan ging moeizaam, ik dacht laat ik eerst maar even wat heen en weer lopen dan zakte de zwelling misschien wat en komen de spieren weer los. Maar na het ontbijt was het eerder slechter dan beter, dan nu eerst maar een rustdag en even langs een dokter. Ook Marjan die even belde drong daarop aan, gelukkig bleek deze aan de overkant van de weg te zitten. De dokter dacht dat het een insectenbeet was en schreef een antibioticakuurtje voor met een zalfje en twee dagen rust. Misschien door dat ik een pelgrimage liep hoefde ik alleen het consult te betalen en kreeg de medicijnen gratis mee. De antibiotica moest ik na de maaltijd innemen vanwege maagklachten als bijwerking, na een aantal keren kwam ik er achter dat ik het beste tijdens de maaltijd kon doen, dan had ik de minste last. Dus de kamer maar voor tweenachten verlengd, en eerst maar even een Emailtje verstuurd naar vrienden, bekenden en geïnteresseerden. Ook een de eerste kaarten verstuurd van de Lachende Engel bij de Kathedraal van Reims, dit bouwwerk van alle kanten uitgebreid bekeken. Verder de busroutes door en rond deze plaatst goed bekeken, want hoe de GR door Reims loopt word je als wandelaar niet vrolijk van. Namelijk ingeklemd tussen de rondweg en autosnelweg wordt je door de plaats geleid, zonder dat er iets van groen langs het pad staat. De middag een beetje in de stad door gebracht, in een sportwinkel nog een steunkous voor mijn voet gekocht en een paar andere inlegzolen voor de wandelschoenen. Na de maaltijd te hebben genuttigd bij een Vietnamees restaurantje en een lekker terrasje met een biertje weer terug.
27/8 Lekker uitgeslapen tot ongeveer 8.00uur, hierna lekker gedoucht en ontbeten. De zwelling leek minder te worden van mijn voet maar pijnlijk was hij nog erg. Dus toch maar wat rust vandaag. Alleen als je zo alleen bent, verveelt zo'n stad ook gauw en zeker als je geen stadsmens bent zoals ik. Nog wat geïnternet, verslag bijgewerkt en op een terrasje wat gehangen naar leuke meisjes gekeken en langs de gare gelopen om te kijken welke treinen er reden. Verder deze dag de planning van de route komende dagen gemaakt, in tweedagen naar Châlons en Champagne (Marne) en daarna in twee dagen naar Vitry le Francois. Met de avond lekker een pizza gegeten met een lekker koude rosé. Na een telefoontje met Marjan ben ik om 21.30uur gaan slapen.

28/8 Mijn voet voelde wel beter aan ondanks dat hij nog pijnlijk was, de steunkous er over en na het ontbijt met de bus naar de rand van de stad. Om ongeveer 8.15uur stond ik bij de bus halte, de buschauffeurs hielpen mij goed op weg en waar ik moest overstappen. Zo was ik met een uurtje buiten de stad Reims, mijn doel voor vandaag was een beetje afhankelijk van hoe het met mijn voet ging. Ik liep eerst langs het kanaaltje l'Aisne la Marne tot Sillery en vanaf hier door de wijngaarden naar Verzenay en Verzy. Het weer was mooi iets heiig, maar verder veel zon. In de wijngaarden was de druivenpluk al volop aan de gang, dit zou ik later zeker merken. Omdat het in Verzy nog redelijk goed ging met mijn voet, ik was blij met die steunkous, besloot ik na de lunch door te lopen naar Trépail. Onderweg was er nergens een bakkie te krijgen, jammer is zoiets. Vlak voor Trépail was er veel in het bos gekapt en hierdoor was de weg moeizaam, zeker met mijn voet. Daarom had ik besloten daar te overnachten, maar hier bleek dat door de vroege druivenoogst iedereen in de wijngaarden bezig was. En hierdoor waren de overnachtingsmogelijkheden gesloten, dit zou doormiddel van folders bij de VVV's bekendgemaakt zijn. In het volgende dorpje was een hotelletje misschien kon ik daar terecht, dus na een rust toch nog 5km verder door lopen. Helaas dit hotel was hermetisch afgesloten met rolluiken, in het plaatselijke tabacswinkeltje vertelde ze dat er in een plaatsje zo'n 7Km verderop na Bouzy bij Tours sur Marne direction Athis zeker iets open was. Maar dit was totaal de andere richting op dan die ik de volgende dag wenste te gaan, wat is wijsheid? Eerst maar even proberen te liften, nauw dat ging goed de eerste de beste stopte al, hij zou mij een lift geven tot na Bouzy 2á3Km verderop was dit. Toe we door Bouzy reden zag ik iets van een Gîte staan, maar in een auto flits je langs een hele hoop dingen. Na Bouzy op een groot kruispunt stapte ik uit, hier was een restaurant daar maar even vragen of er iets bekend was van een gîte in Bouzy. De mensen die hier aan het werk waren wisten het niet omdat ze daar niet woonden. Nauw eerst maar even een bakkie dat kon gelukkig, kreeg zelfs een tweede en hoefde maar 1€ te betalen, mijn waterflesjes vulden ze nog met gekoeld water uit de koelkast. Alleen vond de vrouw achter de bar het jammer dat ik niet naar Portugal liep, want daar kwam zij vandaag. Toen toch maar terug gelopen naar Bouzy, dit plaatsje had ook een Supermarkt, ik besloot wat er ook gebeurde dat ik in Bouzy zou overnachten. Eerst de Marie opgezocht en er bleek een Chambres d'hôtes, en een gîte te zijn. Ik dacht eerst de gîte opzoeken, hieraan gekomen, werd er open gedaan door een oudere vrouw. Eerst even verteld dat ik een Pélerin vers Saint-Jacques ben en een slaapplaats wou voor één nacht, ze vroeg of via de marie kwam, ja dat was zo. Nauw toen moest ik maar mee komen, ze ging me voor de straat over en bij de boerderij aan de overkant riep ze iemand. Het bleek een meisje van ongeveer 16á17 jaar te zijn, ze begon een heel verhaal tegen haar over mij als pelgrim en slapen enzovoort. Ik moest mijn rugzak af doen en meekomen, via een trap omhoog en door allerlei kamertjes kwamen we in een kamertje waar een bed stond of dit goed was. Voor mij was het goed genoeg voor één nacht, nauw weer naar beneden. Mij werd de douche gewezen waarvoor eerst de geiser aangestoken moest worden, dit heb ik voor haar gedaan. En moest eerst gaan douchen, hierna wou ik met de rugzak naar boven maar dit mocht niet ik moest eerst maar boodschappen voor het avondeten doen. Toen de supermarkt opgezocht, en een aantal zaken ingekocht en onderweg terug genuttigd. Bij mijn terugkomst moest ik mee naar de kamer om te oordelen of het goed was, wat bleek ze hadden alles gedweild en gestoft zelfs de muren waren schoon gemaakt. En dat voor 10Euro, er was zelf een kookplaatje op campinggas voor mij klaargezet. Na dat ik mij had geïnstalleerd en gegeten, even Marjan op de hoogte gebracht en mijn verslag verder weer bijgewerkt. Om 22.00uur lekker gaan slapen.

29/8 Om 6.30uur was ik wakker en hoorde activiteit op de binnenplaats, ze gingen alweer naar het land voor de druivenpluk. Ik ben om 6.45uur opgestaan en na alles klaar te hebben gemaakt met een ontbijtje, ging ik na een groet aan mevrouw om 7.30uur weer op pad met het doel vandaag in Châlons en Champagne aan te komen. Mijn voet was niet zonder pijn maar door de steunkous liep het niet slecht ook gebruikte in mijn wandelstok veel. Toen ik net Bouzy was ging het behoorlijk regen en een aantal onweersflitsen zag ik voorbij komen, dus voor het eerst de poncho omgedaan. In Condé sur Marne even een bakkie gedaan daarna met wisselend weer maar veel regen, door diverse plaatsjes in het dal van de Marne. Op een gegeven moment liep ik over een parallelweggetje in de stromende regen en dacht wat hoor ik nu? Toen het bleek dat er een trekker vlak achter mij zat. Ik aan de kant zodat hij kon passeren toen hij op gelijkte hoogte was stopte de trekker en ging de deur open, na een praatje met bestuurder werd ik een goede reis gewenst. Na Juvigny even een stop om wat te eten en drinken daarna langs de D1 door richting Châlons. Toen ik in St. Martin sur le Pré aankwam deed mijn voet er zeer, even later zag ik een bushalte, en deze bus zou met een minuut of 5 langs komen, dus maar even geduld. De bus bracht me zo van de rand naar het centrum van Châlons en Champagne.
Toen eerst de VVV opgezocht, en ik dacht in de Jeugdherberg te overnachten, deze bleek bij aankomst daar vol te zijn. Dan weer terug en iets anders zoeken, dat moest in deze grote stad toch geen probleem zijn. Ik stond bij de Kathedraal midden in de stad, toen ik op de schouder werd getikt, door een Mevrouw. Zij vroeg of ik een pelgrim de St. Jacques was en waar ik vandaan kwam. Na haar alles verteld te hebben vroeg ze of ik nog een overnachtingadres nodig had en daar wou eten, ja dat had ik nog nodig en eten zou ook fijn zijn. Ze nodigde mij bij haar thuis uit voor 20Euro, dit vond ik een mooi bedrag en ging akkoord. Ze moest de middag nog wel werken dus ik kon pas om 18.00uur met haar mee, ze regelde dat ik de rugzak in de consistorie van de kathedraal achter kon laten voor de middag. En kreeg nog een mooie stempel voor de credential. Verder heb ik Châlons uitgebreid bekeken en een lekker terrasje genomen, het was na de regen in de ochtend nog droog en zonnig geworden, wel was het flink frisser geworden. Om 18.00uur zat ik klaar te wachten op mevrouw en luid claxonnerend kwam ze aan gescheurd, de rugzak achterin en ik dacht dat we naar haar huis gingen. Maar toen we er langs reden had ze het over een ander dorp met visite en dergelijke, ik dacht ik zie het wel. Na ongeveer 10km kwamen in een ander dorpje daar was op een kruising van verschillende wegen een zeer grote Kathedraal de Notre-Dame, hier komen veel mensen op pelgrimage naar toe. Ze liet me de hele kerk zien een wees op een aantal bijzonderheden in deze kerk. Hierna gingen we bij de pastoor aan huis nog een stempeltje halen voor het credential. Toen terug naar Châlons, hier kreeg ik mijn slaapkamer gewezen en het toilet en douche. Nadat ik mijn wandelschoenen had uitgedaan kon ik bijna niet gewoon op de voet staan en begon toch steeds meer aan die insectenbeet te twijfelen. Ik ging douchen en zij ging met het eten bezig, na het douchen samen lekker een aperitief gedronken voor het eten. Tijdens het eten een lekker wijntje en een heerlijke maaltijd met alle Franse gangen, na het eten gingen mijn kleren nog in de wasmachine. We hebben samen nog over verschillende zaken gesproken zoals haar kinderen en klein kind, haar ouders en over de route die ik nog moet gaan lopen. Ik kreeg van haar een adres mee in Vezelay waar ik zeker aan zou moeten gaan. Om 22.00uur na nog even met het thuisfront te hebben gebeld ben ik in het grote bed lekker gaan slapen.

30/8 Ik ben om 6.30uur opgestaan en om 7.00uur zaten we aan het ontbijt, ze maakte ook nog een lunchpakket klaar met veel ham op het stokbrood en of ik nog andere zaken nodig had onderweg. Het was fantastisch zoals ze voor mij zorgde als een moeder, want eigenlijk wou ze dat ik eerst langs een dokter ging met mijn voet. Nee ik wou weer op pad en zou wel zie hoever ik vandaag kwam, in st.Germain la Ville waren de eerste overnachtingadressen. Ik wou haar betalen maar dat wees ze resoluut af, toe ik de rugzak omhing, moest ik naar de auto want ze wou mij naar de route brengen. Bij de route wou ik haar nogmaals betalen wat we hadden afgesproken maar weer werd dit resoluut geweigerd, ik haar dan maar uitgebreid bedankt. Helaas schoot het me te laat te binnen dat ik niet eens een naam en adres van haar had. Zodat ik een kaartje of iets uit Santiago naar haar kon sturen, ik zal haar zeker gedenken in Santiago. Toen maar op pad langs het riviertje de Marne, het was goed wandelweer in de nacht had het wat geregend nu was het wisselend bewolkt. Af en toe viel er een spetter, het liep vrij goed door over dit pad, alleen bij klimmen had ik behoorlijk last van mijn voet. Ik was om 11.30uur in St. Germain, en heb toen eerst een bakkie gedaan, ondertussen overwogen om hier te blijven. De volgende dag wou ik in Vitry le Francois aankomen, hier blijven zou betekenen dat ik morgen verder moest lopen. Mijn keuze werd sneller gemaakt toen ik de prijs van het Chambres d'hôtes hoorde namelijk 40Euro voor de kamer zonder ontbijt en diner. Toen maar rustig door naar la Chaussée sure Marne, dit was ongeveer nog 10Km. Omdat ik dacht mijn voet wat te ontzien, liep ik verder langs de D60, het leuke is ook dat dit veel meer door dorpjes gaat. Dit merkte ik toen ik door het volgende dorpje liep, Vésigneul sur Marne, daar liep ik langs een gebouwtje. En vanuit dat gebouw werd naar mijn gezwaaid dus ik zwaaide terug, maar liep gewoon door. Toen kwamen ze naar buiten het was niet de bedoeling dat ik door liep ik moest naar binnenkomen, hoezo naar binnen? Nauw ik moest met hen een borreltje drinken, ja maar waarom dan? Het bleek dat iemand van de daar aanwezigen Me Poilvert Gerard uit Vitry la Ville, 25 jaar getrouwd is deze dag, ze waren hier de fete aan het voorbereiden geweest en bijna klaar. Nu moest er alvast een borreltje gedronken worden en ik was de eerste gast, dus wat wou ik drinken ze hadden alles van champage tot bier. Ze hadden ook een lekkere Whisky die ze me aan bevolen met ijs, dan deze maar. Ondertussen met de mensen over Nederland gesproken één van de jongeren was afgelopen zomer naar Rotterdam geweest. Hij had zijn ogen uitgekeken vooral naar die lange blonde vrouwen, en was verbaasd hoe je softdrugs gewoon kon kopen. In Frankrijk is er veel meer criminaliteit rond softdrugs, dit wordt heel belastend ervaren daarom vonden zij dat meer het Nederlandse beleid gevolgd zou moeten worden. Gelukkig was er ook een Fransman die redelijk engels sprak, zo kon het vertaald worden. Na een foto die ik zou sturen als weer thuis was, toch maar weer de route opgepakt, eerst moesten even kijken hoe zwaar mijn rugzak wel was. En na een krans van ballonen omgehangen te hebben door zijn zoontje, ging ik weer lichter op pad. Onderweg nog even een bakkie ergens gedaan en mijn lekkere lunch te hebben gegeten. Liep in om ongeveer 15.00uur Chaussée sure Marne binnen, dit was voor mijn voet vergenoeg voor vandaag. Hier was een hotelletje genaamd Du Midi, en hier kon ik een kamer krijgen voor 23Euro, dat scheelde even. Ik was net binnen en het begon toch te regenen, het heeft daarna aan één stuk tot een uur of 7 s'avonds doorgeregend. In het restaurant van het hotelletje een simpele maaltijd genomen maar het smaakte goed, hierna nog even met mijn zere voet wat rond gehuppeld. Na een telefoontje met Marjan en even naar de TV gekeken te hebben, hierop was een uitzending over de vele mensen die in Frankrijk door de hitte waren overleden, ging ik om 22.30uur slapen.

31/8 De volgende morgen was ik om 6.00uur wakker, en moest even naar het toilet. Omdat dit niet op de kamer was zag ik dat het buiten kompleet in de mist zat, en het zicht een meter of 10 was. Dus weer even lekker terug in bed, maar tegen 7.00uur toch maar opgestaan, toen was de mist helemaal weg! Na het ontbijt met veel koffie, een croissant met jam en even afgerekend te hebben, ging ik om 7.30 uur weer aan de wandel. Mijn voet met steunkous en nieuwe inlegzooltjes voelde redelijk toe ik vertrok naar Vitry le Francois. De tocht vandaag liep door een groot landbouw gebied waar door deze bijzondere warme zomer de meeste producten al geoogst waren. Op zondag lopen in deze omgeving houd in dat het heel stil is op straat en bijna nergens in de kleine plaatsjes een cafeetje open is voor een bakkie. Hierdoor liep ik wel vrij snel naar Vitry, alleen ik kreeg steeds meer last van mijn voet. Daardoor ging ik niet naar het uitzichtspunt voor Vitry, Mont de Fourche. En ben via Vitry en Perthois waar nog een bakker open was naar Vitry le Francois gelopen. Bij de genoemde bakker heb ik een lekker stokbroodje met rozijnen gekocht met een liter koude melk, dit gelijk op de stoep van de marie opgegeten. Toen ik in Vitry le Francois aankwam, bij de bekende hamburgerketen even een bak koffie gedaan. Daarna opzoek naar een hotelletje, want met mijn voet zag ik het niet zitten op de plaatselijke camping te gaan staan. Na even zoeken vond ik er één Hotel le Carnot, hier kon je ook gokken op paardrennen. Het was niet veel bijzonders maar de prijs was redelijk inclusief ontbijt 27Euro. Hierna strompelend het plaatsje bekeken, ik merkte dat het niet goed ging met mijn voet. En zag hierdoor op tegen de volgende etappes, om zo over een week ongeveer in Vézelay aan te komen. Vanuit Vitry kan je met de trein naar Saint Dizier en daar met de bus iets lager weer op de route komen bij een grote camping. Ik had bedacht om op maandag eerst maar weer een dokter te bezoeken en daarna naar die camping te gaan om daar een paar dagen wat rust te houden. Na een lekker bord spaghetti te hebben gegeten in een restaurantje met een lekker biertje terug naar het hotelletje. Omdat ik de douche op de gang te smerig vond heb ik dat hier maar overgeslagen.Verder de route wat bestudeerd en ondertussen belde mijn broer Theo nog even de avond verder gevuld met de TV. Voor het slapen gaan met Marjan en de jongens gebeld, zij waren vandaag naar Woerden geweest om het feest van Papa en Mama voor te bereiden. Marjan van mijn plannen voor de komende dagen verteld en dat het met de voet niet goed ging, nu kon ik er bijna niet meer opstaan. Om ongeveer 22.30uur heb ik het licht uitgedaan en ben gaan slapen.

1/9 Toen ik opstond om 7.00uur had ik nog zo,n last van mijn voet, na een week antibiotica te hebben genomen. Dat ik eerst na een standaard ontbijt maar echt besloot een dokter of ziekenhuis ging op te zoeken. Omdat ik dit gisteren niet in Vitry zag, daarom maar met de trein naar Saint. Dizier gereist. Eerst hier even gekeken wanner de bus richting de door mij uitgekozen camping bij Brienne le Château zou gaan. Dit bleek pas laat in de middag om 18.30uur te zijn, dus tijd genoeg voor een dokter. Na een bakkie te hebben gedaan, hier een fransman aangesproken, deze bleek zoals vele anderen erg hulpvaardig. En bracht mijn naar het plaatselijk medischcentrum, tot op de afdeling en hier droeg hij mij over aan een hulpvaardige zuster Catherine. Zij haalde de dokter bracht mij naar de röntgen en hielp mij bij contacten met ANWB en plaatselijke zaken tevens zorgde zij voor een prima lunch als middagmaal. Na het consult van de arts en foto bleek het middenvoetsbeentje gebroken, door gevolg van de continue belasting een zogenaamde stressfactuur. Direct in het gips en 4 weken niet wandelen, wat een teleurstelling nu ik net zo lekker op dreef ben. Op dit moment komt er van alles in je los aan emoties en ik heb er gewoon om zitten janken, want je wilt dit niet. Maar je weet verstandelijk ook wel dat het niet anders kan, ik wou eerst gewoon van de tafel af en mijn schoenen weer aan en verder. Eerst Marjan maar even gebeld gelukkig had zij haar GSM aan op het werk, ook zij schrok behoorlijk, en had gelijk de vraag hoe kom je naar huis? Dat wist ik op dit moment ook niet. Na een tijdje schoot de ANWB mij te binnen en heb met de alarmcentrale gebeld, de mensen vragen gelukkig ook eerst hoe het met je persoonlijk gaat, niet best op zo'n moment. Ze hebben alles samen verder met Catherine goed geregeld, eerst zou ik vandaag naar een hotel in de stad gaan met een ziekentaxi en onderweg bij een apotheek eerst op recept krukken gekocht ( mooie rooien). De volgende dag zou ik dan vanuit het Hotel met een ambulance worden opgehaald en zou dan met de avond thuis zijn.
Tja wat doe je dan in Frankrijk blijven zitten is niet een oplossing, dan maar met de Alarmcentrale naar huis. Marjan ondertussen weer gebeld dat het geregeld was met de ANWB en de reisverzekering. In het hotel aangekomen heb ik eerst een lekker bad genomen, dit kon gelukkig goed omdat ik mijn voet op de rand van het ligbad kon leggen. Wat voel je op deze momenten erg ongelukkig om zo te moeten stoppen en de tocht voor langere tijd te moeten onderbreken na zoveel voorbereidingen. Na een klein poosje op bed te hebben gelegen, wat slapen kon ik niet, ben ik maar in de bar een biertje gaan drinken. En na 19.00uur wat gaan eten in het restaurant, ik voelde mij hierdoor erg alleen en ondanks het lekkere eten smaakte het niet echt. Om 20.30uur belde Pa & Ma mij op Ma vond het wel fijn dat ik weer naar huis kwam, want ze vond dit avontuur van mij zolang alleen ver weg van huis maar niets. Ze vond het wel spijtig dat het zo moest lopen voor mij. Verder heb ik een paar mensen een SMSjes gestuurd dat ik naar huis moest vanwege een gebroken voet. Na verder nog wat TV te hebben gekeken, ik kan me niet meer herinneren waar ik naar gekeken heb, ben ik om ongeveer 22.00uur gaan slapen.

2/9 Het was een erg onrustige nacht en van alles liggen dromen, ook had ik last van het gips en zou het er liefst zo snel mogelijk weer vanaf halen om door te gaan, zo voelde het. Ik ben om ongeveer 8.00uur gaan ontbijten, heb nog even met Marjan gebeld en verder moest ik maar wachten. Maar aangezien ik daar niet echt goed in ben veel voor de TV gehangen en in de foyer van het hotel de Franse kranten wat door gebladerd. Wat duurt het wachten lang als je weet dat ze om ongeveer 14.00uur zouden komen. Maar bijna klokslag 14.00uur kwam er een Belgische ambulance met 2 gediplomeerde broeders mij uit Saint Dizier ophalen. Ik op de brancard in de auto, wat een verschrikking als je dan zo met mooi uitzicht op het landschap de verkeerde richting uitga. Na een goede reis in hoog tempo en zonder echt oponthoud hebben ze mij in bijna 7uur rijden thuis op de stoep afgezet, hier mocht ik pas weer van de brancard af. Wel fijn om Marjan, Daniël, Michaël weer te zien, maar het geeft een groot dubbel gevoel om thuis te zijn.
Hiervoor zal ik beslist nog enige tijd nodig hebben het te verwerken, al zal hierin ook een zeker leermomenten zitten. Maar ik weet één ding nu al zeker de tocht wordt afgemaakt, of dit direct na herstel over een aantal weken is of volgend jaar is nog even afwachten. Want de tocht is heel bijzonder met alle contacten die je met mensen onderweg hebt, zeker als pelgrim onderweg naar Santiago de Compostela, de zogenaamde Saint Jacques de Compostelle route. En dit was nog maar een aanloop route naar de eerste verzamelplaats Vézelay, het is alleen vreemd dat ik tot hier niet één andere rugzakwandelaar ben tegen gekomen, al of niet als pelgrim. Bij Thuiskomst was er van mijn collega's een grote bos bloemen, heel fijn! Na nog een paar telefoontjes en wat eten, hebben we met elkaar verteld hoe we ieders de afgelopen weken zijn door gekomen. Daniël met zijn nieuwe opleiding, Michaël nu geen brugpieper meer en Marjan op haar werk. Toen we rond 23.00uur naar bed gingen was ik enerzijds heel moe, maar er speelde veel door mijn hoofd af.

3/9 Ik had het liefste dat wij zo snel mogelijk naar Vessem gingen om even met Broeder Fonds te praten, daarom vanochtend met hem gebeld hij geloofde het eerst niet. Met hem afgesproken dat wij donderdagochtend bij hem koffie zouden komen drinken, Marjan hoefde dan ook niet te werken. Tegen de avond heb ik een mailtje voor alle vrienden en bekenden gemaakt dat ik helaas weer thuis zat, dat helaas is zo dubbel gevoel, dat ik niet precies wist wat er mee aan te moeten.

4/9 De laatste nachten zijn er onrustig ik droom over allerlei ontmoetingen onderweg en word af en toe wakker, dan weet ik niet waar ik ben op dat moment. Na een ontbijt zijn we in de auto naar Vessem gegaan, ook daar is het eigenlijk thuiskomen. Het was fijn om Fonds weer te zien, hij had op dat moment erg last van zijn rug. Ik heb hem zijn beloofde fles wijn gegeven, hij zei was toen terug gegaan om hem te halen, dan had ik er nu niet voor hoeven te komen. Hij vertelde dat hij half deze maand naar Spanje ging en dat een schilder mee ging om de Refugio aan de buitenkant te schilderen. Terwijl wij een bakkie deden kwam er een ander echtpaar binnen lopen met een mooi houtsnijwerk voor de hoeve. Wat bleek de man was ook onderweg naar Santiago gestrand, hij liep ongeveer een week voor mij uit over dezelfde GR654. Deze man genaamd Arie, had erge last van een knie gekregen en was afgelopen zondag door zijn vrouw in Troyes opgehaald. Ook hij vond het heel erg dat hij moest stoppen en wou zo snel zijn knieën het toestonden weer verder gaan. Hij wist alleen nog niet hoe hij het beste vanaf Vézelay kon gaan lopen, ik vertelde van de beschrijving die ik had wat mijn plan is. En beloofde hem hiervan een afbeelding en het adres van de uitgeefster te Emaillen. Na nog even met Fonds te hebben nagepraat wat heel fijn was, zei hij we laten de steen gewoon liggen en probeer uit te vinden wat je leermoment nu is, je blijft ook al ben je thuis onderweg. In de auto onderweg naar huis belde mijn collega Gio nog even hij schrok dat ik in de auto zat, maar was gerust gesteld dat Marjan reed. Thuis gekomen heb ik Dijkzigt (Erasmus MC) gebeld voor een gips controle, dit kon aanstaande maandag. Tegen de avond kwamen Marjan d'r ouders met de caravan in het dorp voor de verjaardag van Marjan dit weekeinde, hiervoor was ik onverwacht ineens thuis.

8/9 s'middags naar het ziekenhuis, om 13.30uur moest ik er zijn, hier werd het Franse gips verwijderd. Wat voelde dat heerlijk, ik had de hoop dat ik nu een klein gipsje alleen bij mijn voet kreeg. Maar na bestudering door de chirurg van de foto, was het duidelijk nee dit moest echt met 6 weken gips weer genezen en tot de knie. Dit was weer een streep door mijn plannen om na een week of 5 weer verder te kunnen gaan. Dit gips mag er pas op 10 oktober!! Vanaf en dan na een nieuwe foto kijken hoe het dan is. Dit zou inhouden dat ik op zijn vroegst op 10 oktober weer mee kan gaan trainen om het enkel gewricht met voet weer soepel te krijgen en de spieren weer aan te sterken. Dan ben je dus weer een paar weken verder en zit je op zijn vroegst tweede helft oktober. Om dan verder te gaan waar ik was gebleven is dan niet echt een optie, in verband met de invallende winter in de Pyreneeën en de Spaanse hoogvlakte het weer wordt dan wel erg onstuimig met sneeuwstormen en dergelijke. Daarom is het misschien reëler te kijken naar een periode volgend jaar 2004, maar dat moet ook weer met het werk te regelen zijn, al met al flink balen.
Thuis had ik nog een verslag van een voorganger op de camino liggen, en deze met een begeleidend schrijven terug gestuurd. Hij had later nog eens alleen het Spaanse gedeelte gelopen en had daar ook een verslag van dit ook maar eens opgevraagd. Na een weekje rond de 18de kwam dat op de deurmat vallen, met ook een briefje erbij. Nu bleek dat hij de schilder was die met Fonds naar Spanje ging om daar de Refugio te gaan schilderen, wat leuk om zo de verschillende contacten te leggen.
Verder heb ik veel steun van Marjan en Daniël en Michaël, maar ook van alle mensen rond mij die zo in deze periode meeleven met bezoekjes, bloemen, kaarten telefoontjes, Emailtjes en SMSjes. Ik wil deze tijd goed gebruiken om straks nog beter voorbereid weer op pad te gaan en kan dan hopelijk iedereen via deze website nog meer op de hoogte houden. 25/9 tot zover.

Nieuws van Ben...Onderweg

Op 28 maart 2004 is Ben na de pelgrimsmis in de Christopel kathedraal van Roermond weer op weg gegaan. Na de mis zijn we eerst naar zijn schoonouders gegaan in Voerendaal, hier werd afscheid genomen van zijn Gezin en aanwezige Familie.
Na de nacht hierdoor te hebben gebracht is hij op maandag 29 maart om 8.09 uur met de trein vanuit Maastricht vertrokken naar Vitry le Francios. Hier is hij omstreeks 16.00uur gearriveerd.
Op dinsdag 30 maart is het wandelen dan weer echt begonnen

Zaterdag 3 april
Ben heeft de afgelopen dagen flink doorgestapt, het lopen ging goed en het weer kon haast niet beter. Woensdag avond is hij in een gite een medepelgrim tegen gekomen, een Belg met de naam Guy. samen zijn ze de volgende ochtend verder getrokken, en lopen nu al een paar dagen samen op.Vanavond is hij van plan om in Tonnere aan te komen.

Vrijdag 9 april
Ook de afgelopen week heeft Ben snel vorderingen gemaakt. Op dinsdag is hij in Vezelay aangekomen - hij had eigenlijk gepland om daar pas met passen aan te komen - In Vezelay heeft hij woensdag een rustdag gehouden en is donderdag weer verder getrokken. Donderdag nacht heeft hij overnacht bij een oud-collega. vandaag is hij vertrokken in de richting Bourges

Zaterdag 17 april
Deze week ging net als de afgelopen weken weer voortvarend. Maandag kwam hij aan in Bourges, daar overnachte hij bij een klooster dat ook diende als overnachtingplaats voor dak en thuis lozen. de dag daarop overnachte hij in een ander klooster. Ook had in het begin van de week weer even last van zijn voet maar dit werd verholpen door er een ander inleg zooltje in zijn schoen te doen. Vanavond wil hij aankomen in La Souterraine.

Zondag 9 Mei
Van 28 april tot woensdag 05 mei zijn wij bij Ben geweest, op de 28ste namen wij het vliegtuig naar Bordeaux om tegen de middag in St. Foy la Grande aan te komen, Daar zagen we na vier weken onze vader/man weer. Op ons overnachting adres kwamen wij Guy tegen, hij en pap hadden elkaar in Vezelay voor het laatst gezien, de andere pelgrim die met pap optrok "Jaap" was die ochtend verder getrokken. De volgende ochtend stonden wij om zeven uur op om ons klaar te maken voor de eerste wandeldag, om acht uur vertrokken we. Om een uur of drie kwamen we in een klein plaatsje aan waar we konden overnachten, in een Gite boven de plaatselijke office de toerisme. daar sliepen we lekker en de ochtend daar op gingen we weer verder naar de grotere stad La Réoleo onderweg ging het niet zo goed met mams benen, die waren helemaal verzuurd toen we aankwamen. ons overnachting adres was bij een ouder echtpaar in huis, waar toevallig ook Guy overnachte. Na een goede nachtrust gingen ik en pap samen verder naar Bazas mam en Michaël werd daar naartoe gebracht door de man waar we die nacht hadden overnacht. hier hadden we ook weer een leuk overnachting adres weer bij mensen thuis. de volgende dag waren mams benen nog niet fit genoeg om een afstand af te leggen, dus gingen we met zijn drieën op pad naar de volgende plaats Captieux, daar overnachte we in een hotel dat eigenlijk gesloten was, dus op ons vieren en Guy na was het hotel uitgestorven. hier sliep ik als enige wel goed de rest had nogal last van het verkeer dat met een rot vaart langs reed en dan vooral de vrachtwagens die de ramen deden trillen in hun sponningen. s'Ochtends voelde mam zich goed genoeg om verder met ons mee te lopen, maar na vier uur hadden we nog maar 10 Km afgelegd, en het ging met mam een stuk minder dan ze gehoopt had, dus gingen zij en Michaël naar de grote weg om daar te liften, en gingen ik en pap door naar de volgende plaats, daar aangekomen bleek dat er alleen pelgrims mochten overnachten, de eigenaar was zo 'aardig' om mam en Michaël op te pikken omdat die nog steeds geen lift hadden, maar we moesten we wel later die dag met de taxi naar het volgende plaatsje -dat negen kilometer verder lag -om daar in een hotelletje te overnachten, pap en Guy bleven daar wel overnachten en kwamen de volgende dag rond een uur of half elf door dat plaatje, daar ging ik weer met ze mee. mam en Michaël gingen met de Taxi naar Mont-de-Marsan, daar zouden wij pas de volgende dag aankomen. Ik kwam die middag met pap en Guy aan in het kleine plaatje Bouque daar had Pelgrim Jaap een rustdag gehouden, Dus die nacht sliep ik tussen drie Pelgrims. Jammer genoeg liep ik de dag daar op nog maar 10 km naar Mont-de-Marsan, waar we om half drie de trein naar Bordeaux moesten hebben. Pap liep die dag nog door naar St. Sever. Op donderdag 6 mei waren we weer terug. en pap loopt nu nog steeds op met Guy en Jaap. Hij verwacht op dinsdag aan te komen in St. Jean-Pied-de-Port, de laatste plaats in Frankrijk.
(p.s. ik heb 156 Kilometer met pap samen gelopen, t's maar even dat u het weet)
Donderdag 20 mei
woensdag 12 mei is ben Spanje in gelopen, de eerste twee dagen in de Pyreneeën waren zeer regenachtig. door het slechte weer waren de voetpaden over de passen afgesloten, en moest ben over de doorgaande wegen lopen. Daarna klaarde het weer op, en heeft hij in de Spaanse zon kunnen lopen. In Spanje lopen als pelgrim ervaart Ben heel anders als door Frankrijk, De rorimute is een stuk drukker geworden en hij heeft daardoor minder contact met de plaatselijke bevolking. De overnachtingen zijn goed verzorgd, vaak in kerken of kloosters. Op deze plaatsen komen veel pelgrims en daar word rekening mee gehouden, er zijn vaak grote slaapzalen met soms wel ruimte voor 70 tot zelfs 120 mensen. De route is nu mooi en niet zo heel zwaar. Ben loopt de afgelopen dagen met Jaap en een andere Nederlander genaamd Bert, Guy loopt een halve dag voor ze uit. Gister kwam Ben in St. Domingo de la Calzada, daar heeft hij een prachtige oude kerk bezocht. Vandaag zal hij naar alle waarschijnlijkheid overnachten in Belorado.
Zaterdag 29 mei
Ben heeft al weer meer als de helft van het Spaanse deel van de tocht gelopen. Hij loopt nu met een wisselende groep van ongeveer 7 mensen gelijk op, ze lopen niet als één groep maar komen elkaar steeds tegen. Hij schiet al aardig op en verwacht op 12 juni in Santiago aan te komen. Zondag komt hij waarschijnlijk in Leon aan..
Iedere dag vertrekken er 100 tot 150 mensen vanuit de overnachtingsplaats net als Ben en de zelfde dag komen er weer net zoveel aan. Ze vormen een heel lint van wandelaars door Spanje
Zondag 13 juni
Ben is gister aangekomen in Santiago. Na een tocht van +/- twee en een halve maand, is het hem gelukt om half twaalf was de tocht volledig afgerond. Wij verwachten hem woensdag met de middag weer te mogen begroeten in Nederland, Rotterdam Centraal.
Terug naar begin
De tweede Poging, met zoals vragen is het mogelijk dat het nogmaals gebeurt?.
Opmerking: door Goede training en ook in het begin de belasting niet hoog te maken kunnen lichamelijke problemen worden voorkomen
Want ik probeerde de weg vooral in het begin veel te snel af te leggen, ik zag al die kilometers nog voor de boeg. En misschien ook wel de langere tijd dat ik van huis weg was, hierdoor nam ik mogelijk te weinig rust in het lopen.
Daarom een advies probeer ontspannen op pad te gaan, ik hoop dat ik dit meer kan nu ik een tweede keer ga. Voeten:
Onderweg zijn je voeten eigenlijk het belangrijkste hierop ga je iedere dag voort. Daarom is een goede training vooraf van belang je schoenen worden goed ingelopen en je weet meer wat je prettig vind van bepaalde sokken en dergelijke. Helaas is dan nog niet alles voorspelbaar ik had de eerste maal, vond ik zelf best goed getraind. Desondanks liep ik toch een stressfactuur op (marsvoet), het bleek dat ik een holvoet heb aan de linkerzijde. Waardoor er op het middenvoetsbeentje een grote druk kwam bij iedere stap en hierdoor spontaan brak. Volgens deskundigen was het zo als ik een ondersteuningszooltje had gehad was het voor 95% zeker niet gebeurt!

Ontspanning:
Ook voordat je op reis gaat is het van belang te realiseren dat de tocht niet sneller gaat dan je normaal kunt lopen. Daarom als je een afstand rekent van 2500 Km is dit 100 dagen iedere wandeldag minimaal 25 Km lopen zonder hierbij de rustdagen te tellen. En 100 dagen is ruim drie maanden lopen, ik reken dan via luik, Namen, Reims, Vezelay en vanaf hier via de historische route naar Santiago de Compostela
Het loopt een stuk ontspanner als je realiseert dat je de tijd ervoor neemt en van de weg ernaar toe kunt genieten. Deze woorden hoop ikzelf ook in mijn tweede stuk meer waar te kunnen maken Want ik merkte wel toen ik weer thuis was dat buiten mijn rugzak nog een stuk gewicht mee sjouwde, namelijk was ik veel bezig met werk, thuis en de gemeenteraad. Dit gaf veel meer gewicht op de schouders dan alleen mijn rugzak van ongeveer 16kilo. Zo ben ik nu veel meer met deze bepakking in de voorbereiding bezig dan met wat wel meegaat aan materiële zaken.

Voor vervolgd boek een lezing of belevingsavonden

Ben Noorloos.
Copyright © 2003/4.
laatst bijgewerk december 2010